მილანი

სრული სახელი Associazione Calcio Milan SpA. მეტსახელი "როსონერი","წითელი ეშმაკები". დაარსდა 1899 წლის 16 დეკემბერი. მოედანი "სან სირო"– ჯუზეპე მეაცა. პრეზიდენტი სილვიო ბერლუსკონი (იტ). მწვრთნელი ლეონარდო (ბრაზ). კაპიტანი მასიმო ამბროზინი (იტ). ლიგა სერია "ა".

მილანის საფეხბურთო ასოციაციის გადაწყვეტილებით, ამ კლუბის სრული სახელი ასე ჟღერს „A.C. Milan”, მაგრამ იტალიაში ამ გუნდს უბრალოდ „მილანით“  მოიხსენიებენ. რაც არ უნდა გასაკვირად მოგეჩვენოთ, „მილანი“ 2 ინგლისელი ადამიანის თაოსნობით შეიქმნა. ასე და ამგვარად 1899 წელს იტალიურ ფეხბურთში ახალი კლუბი ჩამოყალიბდა, სახელად „Milan” და არა „Milano”, როგორც ეს იტალიურად ჟღერს. როგორც ყველა დამწყვები გუნდი, თავისი მოღვაწეობა ამ კლუბმაც სერია „ბ“–ში დაიწყო, „მილანი“ თავიდანვე ბრძოლისუნაირიან და შედეგიან გუნდად ჩამოყალიბდა. თავიდან არსებობაც კი ძალიან უჭირდათ, მაგრამ მალე ყველაფერი მოგვარდა.

მილანური კლუბი „Uefa”-ს 18 ოფიციალურ ტიტულს ფლობს, ეს კი მართლაც რომ შთამბეჭდავი შედეგია. „როსონერის“ მსოფლიოს საკლუბო ჩემპიონატი ოთხჯერ აქვს მოგებული, ასეთი რეზულტატისთვის კი პლანეტაზე ჯერ არც ერთ კლუბს არ მიუღწევია. „მილანი“ ჩემპიონთა ლიგის მფლობელთა სიის ერთ–ერთი ლიდერია, იტალიურ გრანდს, მხოლოდ მსოფლიოს ყველა დროის საუკეთესო კლუბად აღიარებული მადრიდის „რეალი“ ასწრებს, ესპანელებმა ეს ტურნირი 9–ჯერ დაისაკუთრეს. რაც შეეხება სერია „ა“–ს, მილანელებს სკუდეტო, თანაქალაქელ „ინტერნაციონალესთან“ ერთად 17–ჯერ აქვს მოპოვებული, ხოლო იტალიური ფეხბურთის რეკორდი ტურნირის „იუვენტუსს“ ეკუთვნის, ამ გუნდს ეს ტიტული 27–ჯერ აქვს მოპოვებული.

„მილანის“ მფლობელობაში სხვა უამრავი ევროთასია, მაგალითად „ევროპის სუპერ თასი“, ეს ჯილდო ამ გუნდმა 5–ჯერ მოიპოვა, მათ მფლობელობაშია „თასების თასიც“, რომელიც „მილანმა“ ორჯერ დაისაკუთრა. ასე, რომ „როსონერი“ ევროპული და იტალიური ფეხბურთის ეგზემპლარი და ერთ–ერთი საუკეთსო წარმომადგენელია.

ისტორია

„მილანი“ ოფიციალურად 1899 წლის 16 დეკემბერს, 11 ინგლისელი ადამიანის თაოსნობით შეიქმნა, ამ კლუბის მაშინდელი სახელი ასე ჟღერდა – „Milan Cricker & Foot-ball Club“. ამ კლუბის პირველი პრეზიდენტი ალფრედ ედვარსი გახლდათ, ხოლო მისი დამხამარე და გუნდის კაპიტანი, „მედიონალიმის“ ყოფილი ფეხბურთელი ,ასევე ინგლისელი ჰერბერტ კილპინი იყო.

ახალბედა კლუბმა თავისი პირველი ოფიციალური შეხვედრა, „ტორინესოსთან“ გამართა და 3:0 დამარცხდა. გუნდის მესვეურებს წარუმატებელი სტარტი უიმედობის საბაბს არ აძლევდა, შესაბამისად მილანლებმა მარცხი ღირსეულად გადაიტანეს და უკვე მეორე წელს „კოპა იტალიას“ ¼ ფინალურ ეტაპზე აღმოჩნდნენ, „მილანის“ იმდროინდელი მეტოქე, თანაქალაქელი „მედიონალიმის“ ფეხბურთელები იყვნენ. ყველა ფიქრობდა, რომ მიმდინარე მატჩს „როსონერი“ უპირობოდ დათმობდა, მაგრამ საბედნიეროდ ყველაფერი მათ საწინააღმდეგოდ მოხდა, „მილანის“ ფეხბურთელებმა მეტოქეს 2:0 სძლიეს და ნახევარფინალში გავიდნენ. შემდეგ ეტაპზე კი მათ მეტად დაძაბულ ბრძოლაში, იმდროინდელი საფეხბურთო სამყაროს ერთ–ერთი საუკეთესო კლუბი, ტურინის „იუვენტუსი“ გამოთიშეს ასპარეზობას, ასე და ამგვარად ახალბედა კლუბი ჩემპიონატის ფინალში აღმოჩნდა. ფინალურ ეტაპზე „როსონერიმ“ წინა წლის ჩემპიონი „ჯენოა“ დაამარცხა და არსებობის განმავლობაში პირველი ტიტული დაისაკუთრა.

შემადგენლობა

ნომერი პოზიცია მოთამაშე 1 მეკარე დიდა 4 მცველი კახა კალაძე 5 მცველი ოგუჩი ონიევუ 7 თავდამსხმელი პატო 8 ნახევარმცველი ჯენარო გატუზო 9 თავდამსხმელი ფილიპო ინძაგი 10 ნახევარმცველი კლარენს ზეედორფი 11 თავდამსხმელი კლას იან ჰუნტელაარი 12 მეკარე კრისტიან აბიატი 13 მცველი ალესანდრო ნესტა 15 მცველი ჯანლუკა ძამბროტა 16 ნახევარმცველი მეთიუ ფლამინი 17 თავდამსხმელი ჯანმარკო ზიგონი* 18 მცველი მარეკ იანკულოვსკი

ნომერი პოზიცია მოთამაშე 19 მცველი ჯუზეპე ფავალი 20 ნახევარმცველი იგნასიო აბატე 21 ნახევარმცველი ანდრეა პირლო 22 თავდამსხმელი მარკო ბორიელო 23 ნახევარმცველი მასიმო ამბროზინი (კაპიტანი) 25 მცველი დანიელე ბონერა 30 ნახევარმცველი მანსინი 31 მეკარე ფლავიო რომა 32 ნახევარმცველი დევიდ ბექჰემი 33 მცველი ტიაგო სილვა 44 მცველი მასიმო ოდო 77 მცველი ლუკა ანტონინი 80 ნახევარმცველი რონალდინიო - თავდამსხმელი დომინიკ ადია

საუკეთესო ბომბარდირები 

ნომერი		პოზიცია	მოთამაშე
1.		თავდამსხმელი	გუნარ ნორდალი (210 გოლი)
2.		თავდამსხმელი	ანდრეი შევჩენკო (175 გოლი)
3.		თავდამსხმელი	ჯანი რივერა (164 გოლი)
4.		თავდამსხმელი	ჟოზე ალტაფინი (161 გოლი)
5.		თავდამსხმელი	ალდო ბოფი (136 გოლი)
6.		თავდამსხმელი	მარკო ვან ბასტენი (124 გოლი)
7.		თავდამსხმელი	ფილიპო ინძაგი (115 გოლი)
8.		თავდამსხმელი	ჯუზეპე სანტაგოსტინო (106 გოლი)
9.		თავდამსხმელი	პიერინო პრატი (102 გოლი)
10.		თავდამსხმელი	ლუი ვან ჰეგი (98 გოლი)

მწვრთნელები

სახელი ეროვნება წლები ჰერბერტ კილპინი 1900–1908 დანიელე ანჯელონი 1906–1907 მწვრთნელთა კომისია 1907–1910 ჯოვანი კამპერიო 1910–1911 მწვრთნელთა კომისია 1911–1914 გვიდო მოდა 1915–1922 ფერდი ოპენხეიმი 1922–1924 ვიტორიო პოცო 1924–1926 გვიდო მოდა 1926 ჰერბერტ ბურგესი 1926–1928 ენგელბერტ კონიგი 1928–1931 ჯოზეფ ბანასი 1931–1933 ჯოზეფ ვიოლა 1933–1934 ადოლფო ბალონჩიერი 1934–1937 ვილიამ გარბუტი 1937 ჰერმან ფელსნერი ჯოზეფ ბანასი 1937–1938 ჯოზეფ ვიოლა 1938–1940 გვიდო არა ანტონიო ბუსინი 1940–1941 მარიო მაგნოცი 1941–1943 ჯუზეპე სანტაგოსტინო 1943–1945 ადოლფო ბალონჩიერი 1945–1946 ჯუზეპე ბოგოგნო 1946–1949 ლაჯოს ჩეიზლერი 1949–1952 გუნარ გრენი 1952 მარიო სპერონე 1952–1953 ბელა გუტმანი 1953–1954 ანტონიო ბუსინი 1954 ჰეკტორ პურიჩელი 1954–1956 ჯუზეპე ვიანი 1957–1960 პაოლო ტოდესჩინი 1960–1961 ნერეო როკო 1961–1963 ლუის კარნიგლია 1963–1964

სახელი ეროვნება წლები ნილს ლინდხოლმი 1963–1966 ჯოვანი კატოზო 1966 არტურო სილვესტრი 1966–1967 ნერეო როკო 1966–1972 ჩეზარე მალდინი 1973–1974 ჯოვანი ტრაპატონი 1974 გუსტავო ჯიანოლი 1974–1975 ნერეო როკო 1975 პაოლო ბარისონი 1975-1976 ჯოვანი ტრაპატონი 1976 ჯუზეპე მარჩიორო 1976–1977 ნერეო როკო 1977 ნილს ლინდხოლმი 1977–1979 მასიმო ჯაკომინი 1979–1981 იტალო გალიბატი 1981 ლუიჯი რადიჩე 1981–1982 იტალო გალიბატი 1982 ფრანჩესკო ძაგატი 1982 ილარიო კასტანგერი 1982–1984 იტალო გალიბატი 1984 ნილს ლინდხოლმი 1984–1987 ფაბიო კაპელო 1987 არიგო საკი 1987–1991 ნილს ლინდხოლმი 1991–1996 ოსკარ ტაბარზი 1996 ჯორჯო მარინი 1996–1997 არიგო საკი 1997 ფაბიო კაპელო 1997–1998 ალბერტო ძაკერონი 1998–2001 ჩეზარე მალდინი მაურო ტასოტი 2001 ფატიხ თერიმი 2001 კარლო ანჩელოტი 2001–2009 ლეონარდო 2009–

ამ გუნდმა გახსნითი მატჩი 1900 წლის 11 მარტს გამართა, კიდევ ერთი მილანური კლუბის "მედიონალიუმის” წინააღმდეგ, მატჩი "როსონერის" სასარგებლოდ 3-0 დასრულდა. შესაბამისად, "მილანის" პირველი ოფიციალური მატჩი "ტორინოს" წინააღმდეგ ჩატარდა, 1900 წლის, 15 აპრილს, ის თამაში უკვე 3-0 დათმეს მილანელებმა. არასასიამოვნო დასაწყისს, მალე გუნდის წარმატება მოჰყვა და მათ კლუბის ისტორიაში პირველი ტიტულიც მოიგეს, 1901 წელს, მათ თასის ფინალში "ჯენოას" სძლიეს 1–0. წარმატებათა სერია გრძელდებოდა, "მილანი საფეხბურთო გუნდმა" 1906–1907 წლებში უამრავი ტიტული მოიპოვა. მათ "იუვენტუსის", "ტორინოს" და "ანდეა დორიას" დამარცხება მოახერხეს. შემდეგი წელი ნამდვილად აღსანიშნავი თარიღებით იყო სავსე, 1908 წლის 9 მარტს ჩამოყალიბდა მეორე მილანური კლუბი – "ინტერი", მათ პირველი თამაში 1908 წლის 15 ოქტომბერს გადართეს, მიმდინარე შეხვედრა "როსონერის" გამარჯვებით 2-1 დასრულდა. ამ დროს "მილანის" ვარსკვლავი და საუკეთესო ფეხბურთელი რენცო დე ვეკი გახლდათ, იმდროინდელი ფეხბურთის ტალანტი.

1916-დან 1919 წლამდე, იტალიის ჩემპიონატი შეწყდა. მიზეზი პირველი მსოფლიო ომი იყო. ღონისძიება კიდევ ერთმა ტურნირმა ”ფედერარულმა თასმა” ჩაანაცვლა, რომელიც "მილანმა" მოიგო. 1926 წელს პიეტრო პირელიმ "მილანის" ახალი სტადიონი დააარსა – "სან სირო", ხოლო 1929 წელს, კალჩოც (სერია "ა") შეიქმნა. მსოფლიო ომების გარემოცვაში "მილანმა" რამოდენიმე სეზონი ძალიან უღიმღამოდ ჩაამტავრა და მხოლოდ მესამე ადგილებს დასჯერდა 1938 – 1941 წლებში. 1938 წელს "როსონერიმ" უკვე მესამედ და საბოლოოდ შიცვალა სახელი. "AC (Associone Calcio) Milan". ფაშისტების ერაში, გუნდმა კიდევ ერთხელ გადაწყვიტა სახელწოდების შეცვლა და ამჯერად ”მილანოს” დარქმევა, თუმცა იმ დროისათვის, როგორც იქნა ომი დასრულდა და საფეხბურთო სამყაროს უკვე მშვიდად შეეძლო განვითარება.

ომის შემდგომ პერიოდში, "მილანმა" განახლება და აღმასვლა დაიწყო. იტალიურ კლუბებს შეეძლოთ ეყიდათ 5 უცხოელი ფეხბურთელი. "მილანმა" კი შვედური ტრიო – გრე-ნო-ლი შეიძინა (გუბარ გრენი, გუნარ ნორდალი და ნილს ლიდჰოლმი), ისინი ამ გუნდის ნამდვილ ლიდერებად ჩამოყალიბდნენ, ნორდალთან ერთად, რომელიც "მილანის" ყველაზე შედეგიან ფეხბურთელად იქცა, მან 257 თამაშში 210 გოლის გატანა მოახერხა, რაც დამეთანხმებით ალბათ დიდებული შედეგია. ორივე მათგანი, გრენიც და ლიდჰოლმიც ამტკიცებდნენ, რომ ნახევარდაცვაში თამაშის პროფესიობალები იყვნენ. ისინი "მილანს" დაეხმარნენ 1951, 1955, 1957 და 1959 წლებში სკუდეტოს მოგებაში. "როსონერიმ" 1958 წელს ევროპის თასის ფინალშიც გააღწია და მადრიდის "რეალთან" დამატებით დროში დამარცხდა. 1950 წლის მიწურულს "მილანს" კიდევ 3 უდიდესი ფეხბურთელი ეწვია, ჟოზე ალტაფინი, ხუან ალბერტო სკაფონე და ჟანი რივერა, რომელიც მაშინდელ სარეკორდო თანხად $200,000 გადაიბირეს.

60-იანი წლები "მილანის" ისტორიაში ერთ–ერთისაუკეთესო პერიოდია, დროის ამ მონაკვეთში მათ 1962 წელს  სკუდეტო დაისაკუთრეს, 1963 წელს, ისტორიაში პირველად ევროპის თასი მოიპოვეს, მათი მსხვერპლი პორტუგალიური "ბენფიკა" იყო. მართალია ეუსებიომ "ბენფიკა" წინ გაიყვანა, მაგრამ ჟანი რივერას დახმარებით ალტაფინმა ორჯერ მეტოქის კარი ორჯერ დალაშქრა და "როსონერის" გულშემატკივარი კიდევ ერთხელ გაახარა. ეს იყო პირველი "ევროპის თასი", რომელიც იტალიური კლუბმა მოიგო. სხვა ფეხბურთელები, რომლებმაც ამ ერაში თავიანთი ნაკვალევი დატოვეს იყვნენ, ჩეზარე მალდინიო, ჯორჯო გეცი, ჯიოვანი ტრაპატონი და რა თქმა უნდა უდიდესი მწრთვნელი ნერეო როკო. 1967 წელს "მილანმა" პირველი კოპა იტალიაც მოიგო, მილანელებმა ფინალში "პადოვას" 1-0 სძლიეს. 1968-ში "მილანმა" დუბლიც შეასრულა, მათ სკუდეტო ზედიზედ მეორედ დაისაკუთრეს. "როსონერიმ" თასების თასიც მოიპოვა, მათ გერმანიის საუკეთესო კლუბი "ჰამბურგი" 2–1 დაამრაცხეს. შემდეგ სეზონში "მილანმა" მეოთხეჯერ მოიგო ევრიოპის თასი, იოჰან კრუიფის "აიაქსის" დამარცხებით 4-1. დაუვიწყარ ფინალში ბერნაბეუზე, პიერინო პრატიმ ჰეთრიკი შეასრულდა, რივერამ კი უდიდესი წვლილი შეიატანა გუნდის გამარჯვებაში. "როსონერის" სხვა ლეგენდები კარლ-ჰეინც შნელინგერი და ანჯელო სარმინი, ასევე აღსანიშნავად თამაშობდნენ. ამ ყვეალფერთან ერთად რივერამ  ევროპის საუკეთესო ფეხბურთელის ინდივიდუალური პრიზიც დაიმსახურა და პირველი იტალიელი გახდა, ვინც ამ სიმაღლეს მიაღწია. ამის შემდეგ, შავ-წითლებმა საერთაშორისო თასიც მოიგეს, მათ "ესტუდიანტესი" 4-2 დაამარცხეს.

1970-იანი წლები "მილანისთვის" რთული პერიოდი აღმოჩნდა. ისეთმა ფეხბურთელებმა, როგორებიც იყვნენ შნელინგერი, ტრაპატონი, სორმანი და პრატი ან საერთოდ დატოვეს ფეხბურთი ან სხვა გუნდში გადაბარგდნენ, რივერა უფრო და უფრო ბერდებოდა, იტალიური კარები კი უცხოელებისთვის დახურული იყო. გუდნმა ზედიზედ სამჯერ სერია "ა"-ში მეორე ადგილი დაიკავა, 1972 წელს კოპა იტალია მოიგო "ნაპოლის" 2-0 დამარცხებით, ხოლო 1973 წელს იგივე ტიტული დაიცვა და "იუვენტუსი" პენალტების სერიაში დაამარცხა. "როსონერიმ" თავისი მეორე თასებით მფლობელთა თასიც მოიპოვა, ფინალში მათ "ლიდს იუნაიტედი" დაამარცხეს, ჩიარუგის გოლის წყალობით. შემდეგი გაბრწყინება ისევ კოპა იტალიაზე იყო 1977 წელს, სადაც შავ-წითლებმა "ინტერს" 2-0 მოუგეს. 1979 წელს გუნდმა მე-10 სკუდეტო მოიგო, ჟანი რივერამ ბოლო სეზონი ჩაატარა. მისი სახელი "მილანის" დიად ისტორიაში ოქროს ასოებით ჩაიწერა. ერთი ლეგენდის წასვლით, მეორემ სადებიუტო მატჩი ჩაატარა გუნდში, მისი სახელი იყო ფრანკო ბარეზი. ეს იყო დრო, როდესაც "მილანი" ძალიან ცუდ ფორმაში იმოფებოდა, ევროპულ სარბიელზე გუნდი ადრევე გამოეთიშა ასპარეზობას. შემდეგ "უეფას თასის" ფინალში მანჩესტერ სიტისთან დამარცხდა...

ეს იყო "მილანის" ყველაზე ბნელი პერიოდი მის ისტორიაში. 1980 წლის სეზონის დასასრულს, იტალიურ ფეხბურთში უდიდესი სკანდალი აგორდა. საქმე ეხებოდა ფეხბურთელების უკანონოდ ყიდვას. "როსონერი" იგივე მოქმედებაში დაადანაშაულეს, რაშიც უამრავი სხვა იტალიური გრანდი. "მილანის" დასჯა, გუნდის სერია "ბ"–ში გაძევებით შემოიფარგლა. ასეთი რამ პირველად მოხდა გუნდის ისტორიაში. 1981 წელს მაურო ტასოტისთან ერთად "მილანი" ისევ სერია "ა"–ში დაბრუნდა, თუმცა 1982 წლის სეზონი ისევ დამანგრეველი აღმოჩნდა "როსონერისთვის", ისინი უკვე მეორეჯერ გადაბარგდნენ მეორე დივიზიონში. აი მომავალი სეზონი კი ნამდვილად სასწაული იყო, სერია "ბ"-დან ახლადდაბრუნებულმა გუნდმა ჩემპიონატი პირველ ადგილზე დაასრულა. ბოლოს კი პრეზიდენტი, ჯუზეპე ფარინა არალეგალურად გაკეთებული ძალიან ბევრი საქმის გამო სამხრეთ აფრიკაში გუნდის ფულთან ერთად გაიქცა. "როსონერის" განადგურება ემუქრებოდა...

თუმცა, 1986 წელს, სილვიო ბერლუსკონიმ "მილანი" იყიდა და გუნდის ახალი პრეზიდენტი გახდა. სილვიომ გუნდი მთლიანად განაახლა, მან დიდი თანხები ჩადო ახალგაზრდულ აკადემიაში და "მილანელოს" ბაზას  თანამედროვეობა შესძინა. გუნდის განახლება ასევე ახალი ფეხბურთელების ყიდვითაც შემოიფარგლა. გუნდი ისეთი ფეხბურთელებით გაძლიერდა, როგორებიც კოლომბო, ანჩელოტი, მასარო და ფილიპო გალი იყვნენ. რა თქმა უნდა ჰოლანდიურ ტრიოსთან ერთად (მარკო ვან ბასტენი, რუდ გულიტი და ფრენკ რაიკაარდი). ბერლუსკონიმ კიდევ ერთხელ გამოიჩინა თავი, ამჯერად მან "მილანის" ლეგენდა ნილს ლიდჰოლმი მთავარი მწრთვნელის პოსტიდან გადააყენა და მის მაგივრად სრულიად უცნობი პიროვნება დანიშნა. ეს იყო არიგო საკი, რომლის ერას უკვე ცალკეული ადგილი აქვს დათმობილი გუნდის ისტორიაში.

ნელი სტარტის შემდეგ, "მილანმა" საკუთარი პოტენციალის გამოვლენა განაახლა, შემტევი ფეხბურთის წარმოჩენითა და ბრწყინვალე ტაქტიკური ელემენტებით გუნდი იტალიაში საუკეთესო ფეხბურთს თამაშობდა. 1988 წლის სეზონის მთავარი მოვლენა, "ნაპოლისა" და "მილანს" შორის დაპირისპირება გახლდათ, სკუდეტოს დაპყრობისათვის. 80,000 მარადონას ფანის წინაშე, ვირდისის ორი გოლითა და ვან ბასტენის კიდევ ერთი გაბრწყინებით "მილანმა" ურთულესი მატჩი ანგარიშით 3-2 მოიგო და თავისი მე-11 სკუდეტო შესძინა ტიტულების გალერეას. წარმატება იტალიის სუპერთასის მოგებით გაგრძელდა, სადაც მათ "სამპდორია" დაამარცხეს, ანგარიშით 3-1. შემდგომში, უკვე 1989 წელს, "როსონერი" ევროპის თასის ფინალში გავიდა , სადაც მათ ბუქარესტის "სტიაუასთან" მოუწიათ დაპირისპირება, მილანელებმა დაუვიწყარი გამარჯვება მოიპოვეს 4-0, ვან ბასტენმა და გულიტმა ორ–ორი გოლის გატანა მოახერხეს.

მომდევნო გაბრწყინებას ლოდინი არ დასჭირვებია, რამდენიმე თვის შემდეგ "მილანმა" სუპერთასზე "ბარსელონა" 2–1 დაამარცხა, შემდგომში საერთაშორისო ტიტულიც მოიპოვა, "მედელინის" დამარცხებით, 1-0. 1990 წელს "როსონერიმ" ეს ყველაფერი კიდევ ერთხელ გაიმეორა, როცა ევროპის თასის ფინალში რაიკაარდის გოლით ბენფიკა დაამარცხა, შემდეგ ევროპის სუპერთასზე "სამპდორიას" მოუგო 3-1 და საერთაშორისო ტურნირზე "ოლიმპია ასუნსიონიც" გამანადგურებელი ანგარიშით 3-0 დაამარცხა. იმ პერიოდში ვან ბასტენიც და გულიტიც ევროპის საუკეთესო ფეხბურთელებად დაასახელეს. "როსონერი" ყველაფერში პირველი იყო და გასაკვირი არ არის, რომ ისტორიის ეს პერიოდი გუნდისთვის და გულშემატკივრებისთვის ყველაზე დაუვიწყარ ერად ითვლება.

1991-92 სეზონმა "მილანს" ახალი მწრთვნელი მოუყვანა, "მილანის" ყოფილი ფეხბურთელი ფაბიო კაპელო, ხოლო საკი იტალიის ეროვნული ნაკრების მწრთვნელი გახდა. თავის პირველ სეზონში კაპელომ სერია "ა" მოიგო და აღსანიშნავია, რომ არცერთი მატჩი არ წაუგია, ამით დაიწყო ისტორიული წაუგებელი მატჩების სერია, რომელმაც 58 მატჩამდე გასტანა. "როსონერიმ" შეძლო მოეგო სამი ტურნირი 1992-დან 1994-მდე, 3 იტალიის სუპერთასის ჩათვლის. იმ პერიოდში "მილანს" ახალი სახეები ეწვივნენ, როგორებიც იყვნენ ჟან-პიერ პაპინი, სებასტიანო როსი, სტეფანო ერანიო, ზვონიმირ ბობანი, მარსელ დესაილი და კრისტიან პანუჩი. კაპელოს ერა ამით არ დასრულებულა და გუნდის აღმასვლა უკვე ეუროარენაზეც აისახა, სადაც "მილანმა" დაუმარცხებელი გუნდის პროტოტიპი შექმნა.

1994 წელს მე-14 სკუდეტოს გარდა, "მილანმა" მე-5 ევრობის თასიც მოიგო, იმ დროისათვის მეტად სოლიდური "ბარსას" განადგურებით 4-0. მთელი გუნდის ვირტუოზული თამაშის, განსაკუთრებით კი ალბათ სავიჩევიჩიაა აღსანიშნავი. ეს იყო გასაკვირი შედეგი გუნდისთვის, რომელიც ”დაცვითი ფეხბურთის მატარებლად” იყო ცნობილი. "როსონერიმ" იმ სეზონში მოიგო სუპერ თასიც მოიგო, მათ "არსენალის" დამარცხება მოუწიათ და იტალიის სუპერ თასი. 1996 წელს, ჟორჟ ვეას და შესაბამისად მთელი გუნდის ბრწინვალე თამაშით, "მილანს" არ გასჭირვებია მე-15 სკუდეტოს მოგება. ალტერნატიულად, ეს ის დრო იყო, როცა გუნდში 3 ჰოლანდიელი მეფობდა, ვან ბასტენი, გულიტი და რაიკაარდი. ვან ბასტენი იძულებული გახდა კარიერა დაესრულებინა, უმძიმესი ტრავმის გამო, ამით მან მთელი მსოფლიოს და განსაკუთრების "მილანის" გულშემატკივარი დაამწუხრა. სეზონის ბოლოს, ფაბიო კაპელო მადრიდის "რეალში" წავიდა, ხოლო მისი შეცვლა ოსკარ ტაბარესმა ითავა. მან მხოლოდ 5 თვე უთავკაცა გუნდს და შემდეგ ისევ არიგო საკი დაბრუნდა, რომელიც 1998 წელს უკვე მეორეჯერ ფაბიო კაპელომ ჩაანაცვლა. "მილანის" ისტორიის შესანიშნავი თავი დასასრულს მიუახლოვდა, რადგან ბარეზიმაც და ტასოტიმაც ფეხბურთიდან წასვლის გადაწყვეტილება მიიღეს. ამის შემდეგ "როსონერი" კვლავ დიდ ავტორიტეტებს ყიდულობდა, იმის იმედით, რომ ეს წარმატების მთავარი საწინდარი იქნებოდა, თუმცა ამან სასტიკად არ გაამართლა...

ბერლუსკონიმ გადაწყვიტა ახალი მენეჯერი, სახელად ალბერტო ძაკერონი მოეყვანა, რომელიც "უდინეზეში" სასწაულებს ჩადიოდა. "მილანმა" ასევე იყიდა ოლივერ ბირჰოფი და ტომას ჰელვეგი, ეს უკანასკნელიც "უდინეზედან" გადმოიყვანეს. 1999 წელი თითქოს უტიტულოდ უნდა დასრულებულიყო, სანამ "მილანმა" შესანიშნავი საშინაო 10 მატჩიანი მოგებების სერია არ წამოიწყო. ძაკერონი შეუერთდა საპატიო სიას, სადაც ნერეო როკო, არიგო, საკი და ფაბიო კაპელო იყვნენ, როგორც მწრთვნელები, რომლებმაც სადებიუტო სეზონში მოიგეს სერია "ა". თუმცა, ამასთანავე "როსონერი" ევროპულ არენაზე ძალიან წარუმატებელად ასპარეზობდა, ზაკერონიმ 2001 წლამდე გაძლო და შემდეგ ის ტერიმმა შეცვალა, მაგრამ სამწუხაროდ მისმა მწრთვნელობამ მხოლოდ რამოდენიმე თვე გასტანა.

"მილანმა" კარლო ანჩელოტის აყვანა გადაწყვიტა, მაგრამ საყრდენი ფეხბურთელების გრძელვადიანმა ტრავმებმა, როგორებიც იყვნენ, შევჩენკო, რუი კოშტა, მალდინი, ინძაგი, ამბროზინი და ალბეტრინი, "როსონერის" დიადი მიზნები მხირე ხნით გააქარწყლა. ადრიანო გალიანი და პრეზიდენტი სილვიო ბერლუსკონი დარწმუნდნენ, რომ 2002-2003 წელი ძალიან დატვირთული იქნებოდა და ამიტომ მნიშვნელოვანი ფეხბურთელები იყიდეს, ალესანდრო ნესტა, რივალდო და კლარენს ზეედორფი. ჩემპიონთა ლიგაზე წარმატებული კვალიფიკაციის შემდეგ, "მილანმა" თავის სტილში დაიწყო თამაში, ისეთი თამაში, რომლითაც ათწლეულების წინ "როსონერის" გულშემატკივრები ტკბებოდნენ. "მილანი" დომინირებდა... ისევე, როგორც ჩემპიონთა ლიგაზე, ასევე სერია "ა"-ში, მეტწილად ინძაგის ბრწინვალე ფორმის და ზეედორფის ჭკვიანური თამაშის წყალობით. ასევე აღსანიშნავია დიდას თამაში და ანდრეა პირლოს გაბრწყინება, რომელიც როგორც იქნა ისეთ ფეხბურთელად იქცა, რომელსაც ბევრი წინასწარმეტყველებდა.

"მილანის" საიმედო სეზონი ზეედორფის, პირლოს, სერჟინიოს და სხვების ტრავმებმა გააცუდა, ამან კი სერია "ა"-ში დაღმასვლა განაპირობა. "მილანი" ისევ კარგად აგრძელებდა ასპარეზობას ჩემპიონთა ლიგაზე და პროგრესირებდა კოპა იტალიაზე. ჩემპიონთა ლიგის 1/4 ფინალში კომპორტულად კვალიფიკაციის შემდეგ "როსონერის" ძალია ძლიერი მოწინააღმდე "აიაქსი" შეერკინა, 1/2 ფინალში კი კენჭისყრის შედეგად "ინტერი" ხვდა წილად. ამ ორმატჩიან დუელში "როსონერიმ" იმარჯვა და ფინალშიც გააღწია. კოპა იტალიის ფინალურ ეტაპზე კი მათ "რომას" ძლევა მოუხდათ.

რაც შეეხება ისევ ევროპის ყველაზე პრესტიჟულ ტურნირს, დიახ, ეს იყო "იუვენტუსი", რომელმაც შეძლო "რეალის" 1/2 ფინალიდან გაგდება და სრული იტალიური ფინალის ორგანიზება. ამ დროს "როსონერიმ" უკვე კოპა იტალიის პირველ თამაშში "რომა" 4-1 დაამარცხა. როგორც იქნა, ჩემპიონთა ლიგის ფინალიც მოახლოვდა, დაპირისპირების გამარჯვებული პენლებს უნდა გამოევლინა, ანდრეი შევჩენკომ კი შეძლო გადამწყვეტი დარტყმის წარმატებით განხორციელება და "მილანს" მე-6-ჯერ მოაგებინა ეს ტურნირი. ამას კოპა იტალიის მოგება მოჰყვა 80.000 გულშემატკივრის წინაშე.

2003/2004 სეზონის დასაწყისში "მილანმა" კიდევ ერთი ევროპული ტიული შესძინა საკუთარ კოლექციას,  მათ "პორტო" დაამარცხე სუპერ თასზე. ისევ შევჩენკო, რომელმაც ერთი გამარჯვების გოლი გაიტანა და საუკეთესო იყო მოედანზე. შემდეგ გუნდმა პროგრესულად დაიწყო სერია ა. 2004 წლის დასაწყისში "მილანმა" ფორმა აიკრიფა და შესანიშნავ ფეხბურთს აჩვენებდა.

სეზონის აღმოჩენა ახალგაზრდა ბრაზილიელი კაკა იყო. ის იყო "მილანის" შეტევის ნამდვილი ბურჯი და მამოძრავებელი ძალა, ასევე მან სეზონში რამოდენიმე მნიშვნელოვანი გოლის გატანაც შეძლო. ბევრს სჯეროდა, რომ კაკა საუკეთესო გახდებოდა. "როსონერი" სწორ გზას ადგა, იმისათვის, თუმცა მოულოდნელად "დეპორტივოსთან "1/4 ფინალში წააგო და ტურნირს დაემშვიდობა. შოკმა გავლენა არ იქონია ქვეყნის ტურნირზე და ამ გუნდმა წარმატებით შეძელო სკუდეტოს მე-17-ჯერ აღება. რეკორდის დამყარებით, სეზონში ყველაზე მეტი - 82 ქულა. 2004/2005 სეზონის დასაწყიში "მილანმა" მე-5-ჯერ მოიგო იტალიის სუპერთასი, "ლაციოს" დამარცხებით. ყველა გოლი ანდრეი შევჩენკომ გაიტანა და უკვე მერამდენეჯერ დაეხმარა "მილანს" ტიტულების მოგებაში. პირველი შემთხვევა, როგორც იცით, ჩემპიონთა ლიგის ფინალში "იუვენტუსთან" გატანილი პენალი იყო.

"მილანი" და "მოხუცი სენიორა" მთელი სეზონის გამნავლობაში დომინირებდნენ ქვეყნის ჩემპიონატში, სანამ "იუვენტუსმა" მილანი არ დაამარცხა, რამდენიმე ტურით ადრე ჩემპიონატის დასრულებამდე და შესაბამისად ტიტულის მფლობელიც გახდა. "როსონერი" ჩემპიონთა ლიგაზე კვლავ დომინირებდა სადაც, ისტამბულში, ფინალში გააღწია და "ლივერპულს" დაუპირისპირდა. "როსონერი" სრულად აკონტროლებდა პირველ ტაიმს და შესვენებაზე, 3-0 ანგარიშით გავიდა. ძალიან მალე ყველაფერი შეიცვალა, ინგლისელებმა მეტოქეს 3 უპასუხი გოლი გაუტანა და პენალტების სერიაში ინგლისელების მეკარე დუდეკი ნამვილ გმირად იქცა. მან რამდენიმე თერთმეტმეტრიანი მოიგერია და, "ლივერპულს" ჩემპიონობა მოუპოვა.

2005-2006 სეზონმა ისევ "მილანი" და "იუვენტუსი" დააპირისპირა. ეს ისევ ის "იუვენტუსი" იყო, რომელმაც 3 ქულიანი სხვაობით დაისაკუთრა სკუდეტო. ეს სეზონი ასევე დიდხანს გვემახსოვრება, რადგან ანდრეი შევჩენკომ "მილანიდან"–" ჩელსიში" გადასვლა გადაწყვიტა, 62 მილიონ ევროიანი შეთანხმების თანახმად. მიზეზი ოჯახი იყო, რადგან ანდრეის შვილის გაზრდა ინგლისურენოვან გარემოში უნდოდა. "მილანის" ხელმძღვანელობამ და გულშემატკივრებმა უშედეგოდ სცადეს შევჩენკოს აზრის შეცვლა.

კორუფციულმა სკანდალმა, რომელმაც "მილანი" და სხვა იტალიური კლუბები დააზარალა დიდი მითქმა-მოთქმა გამოიწვია. როსონერი -15 ქულიანი ჰანდიკაპით ჩემპიონატში და ჩემპიონთა ლიგაზე მოწყვეტით დაისაჯა. თუმცა, დიდი ბრძოლის შემდეგ, ჰანდიკაპი -8 ქულამდე შემცირდა და გუნდს ლიგაზე თამაშის უფლებაც მისცეს. ყველაფრის მიუხედავას, ამან უამრავი პრობლემა გამოიწვია გუნდში, მაგალითად, სატრანსფერო პოლიტიკაში. "მილანმა" ძალიან ნელი ტემპით დაიწყო სეზონი, თუმცა ჩემპიონთა ლიგის ფორმა ნამდვილად უკეთესი იყო. სიტუაცია სერია "ა"-შიც გამოუმჯობესდა, რონალდოს დახმარებით, რომელმაც 7 გოლი გაიტანა. გუნდმა შეიძლება ითქვას, ყველასთვის გასაკვირად ჩემპიონთა ლიგის ფინალში გააღწია და ათენში ისევ "ლივეპულს" დაუპირისპირდა. პიპო ინძაგიმ დუბლი შეასრულა და "მილანს" მე-7 ლიგის მოგებაში დაეხმარა.

"მილანმა" გამარჯვებათა სერია მე-5 სუპერთასის მოგებით გააგრძელა, იტალიელებმა მონაკოში "სევილია" დაამარცხეს. გოლები ინძაგიმ, იანკულოვსკიმ და კაკამ გაიტანეს. ასევე დასამახსოვრებელი იყო "ბოკა ხუნიორსთან" მოგებული მსოფლიოს საკლუბო ჩემპიონატი. 2008-2009 სეზონში, "როსონერიმ" რონალდინიო შეიძინა და კაკას გაყიდვა გადაწყვიტა მადრიდის "რეალში", მიზეზად კი ფინანსური პრობლემები დასახელდა. "მილანის" ისტორიის დიდი ნაწილიც დასრულდა, პაოლო მალდინი ფეხბურთიდან წავიდა, 25 წლიანი დაუვიწყარი კარიერის შემდეგ. მან 902-ჯერ მოირგო გუნდის ფორმა. ახლა კი გუნდში ახალი ვარსკვლავები მოდიან, ალეშანდრო პატო, მარკო ბორიელო, ლუკა ანტონინი და იგნასიო აბატე...

სტადიონი 

მილანის სტადიონი "სან სიროა", ეს არენა 1926 წელს "როსონერის" მესვეურების თაოსნობით გაკეთდა, მაგრამ საუკუნის დასარულს, ეს მოედანი მეორე მილანური გრანდის "ინტერის" საშინაო არენადაც იქცა.

"ჯუზეპე მეაცას" სახელობის სტადიონი ანუ "სან სირო"

• სახელი - "სან-სირო", ჯუზეპე მეაცა

• გაიხსნა - 1926 წლის 19 სექტემბერს

• მისამართი - ვია დეი პიკოლომინის N5

• მინდვრის საფარი - 105 X 68

• ტევადობა - 82.955

• VIP ადგილები - 5 200

• პრესლოჟა - 200

• პარტერი - 3 600 ლუქსი.

ტიტულები

• იტალიის ჩემპიონი: 17
  • 1901, 1906, 1907, 1950—51, 1954—55, 1956—57, 1958—59, 1961—62, 1967—68, 1978—79, 1987—88, 1991—92, 1992—93, 1993—94, 1995—96, 1998—99, 2003—2004
• იტალიის თასი: 5
  • 1966—67, 1971—72, 1972—73, 1976—77. 2002—03
• იტალიის სუპერ თასი: 5
  • 1988, 1992, 1993, 1994, 2004
• ჩემპიონთა ლიგის გამარჯვებული: 7
  • 1962—63, 1968—69, 1988—89, 1989—90, 1993—94, 2002—03, 2006—07
• თასების თასი: 2
  • 1967—68, 1972—73
• უეფას სუპერ თასი: 5
  • 1989, 1990, 1994, 2004, 2007
• საკონტინენტთაშორისო ჩემპიონატი/საკლუბო მსოფლიო ჩემპიონატი: 4
  • 1969, 1989, 1990, 2007